Pokemon Unite miało być rewolucją – i przez chwilę nią było. Pamiętam ten dreszcz emocji w 2021 roku, kiedy pierwszy raz odpalałem grę na Switchu i grałem z wami! To był czas, kiedy gra tętniła życiem, a każdy nowy mecz wydawał się świeży. Dziś, patrząc na to, co wyprawia TiMi i The Pokemon Company, mam ochotę zapytać: co wyście zrobili z tą grą? Internet huczy od wspomnień o „starych, dobrych czasach” i niestety muszę się pod te głosy podpiąć.
Złota era, która odjechała pociągiem
Początki Unite, choć nieidealne, miały w sobie to „coś”. Ludzie z nostalgią wspominają meta 1-1-3, gdzie tłoczenie się na dolnej linii z Snorlaxem, Eldegossem i Pikachu
było szczytem zabawy. Albo Lucario
na topie, który sam potrafił zdziałać cuda. Wtedy czuło się, że gra ma potencjał. Eksplorowanie nowej mapy Theia Sky Ruins było jak powiew świeżości – krzaki były sensownie rozstawione, a Rayquaza
nie decydowała o wszystkim w tak absurdalny sposób jak dzisiaj.
To był też czas, kiedy bycie graczem niepłacącym miało sens. Dało się zdobyć niemal każdego stworka za monety, a darmowe eventy sypały skinami (HoloWear) i to nawet tymi rzadszymi. Dzisiaj to, co widzę w sieci, to głównie narzekania na festiwal wyciągania kasy z portfela.
Skok na kasę i balans, który nie istnieje
Moim zdaniem wszystko zaczęło sypać się po pierwszej rocznicy, a gwoździem do trumny okazały się premiery Mewtwo
i Zaciana. Twórcy wpadli w błędne koło: wypuszczają przesadzonego, zepsutego Pokemona, czekają, aż ludzie wydadzą pieniądze, żeby móc nim dominować, a potem go osłabiają, żeby powtórzyć schemat przy kolejnej premierze. To jest zwyczajnie słabe i uderza w każdego, kto chce uczciwej rywalizacji.
System monetyzacji stał się wręcz drapieżny. Aeos Coins dotknęła potężna inflacja, a zdobycie czegokolwiek bez płacenia graniczy z cudem. Do tego dochodzą eventy, które są tylko przykrywką do wyciągania Gemów. Co gorsza, nowe postacie dostają okrojone zestawy ruchów, co zabiera głębię, za którą polubiłem tę grę. Nawet nagrody za rangi spadły na pysk – kiedyś warto było wbijać Mastera (chociaż nigdy mi się nie udało!), teraz motywacja leży i kwiczy.
Czy to jeszcze gra strategiczna, czy już tylko maszynka do pieniędzy?
Wielu graczy, z którymi gadam na moim discordzie (pozdrawiam Cię Tromba!), czuje to samo. Kiedyś Unite przypominało szachy – liczyło się zgranie i odpowiednie rotacje. Dzisiaj to bardziej warcaby, w których przeciwnik może sobie dokupić pionki w trakcie partii. Matchmaking to kolejny żart – wrzucanie wyjadaczy do jednego worka z ludźmi, którzy nie ogarniają podstaw, skutecznie zabija chęć do grania.
Szkoda, bo Pokemon Unite nadal ma w sobie ten solidny fundament, który sprawia przyjemność. Nowe mapy z Kyogre
czy Groudonem to fajne urozmaicenie, ale co z tego, skoro cała otoczka jest zepsuta przez korporacyjną chciwość? Dla mnie Unite jest teraz w zawieszeniu. Z jednej strony sentyment, z drugiej – ogromne zmęczenie tym, jak twórcy traktują społeczność. Jeśli nie przywrócą choć części tej normalności z 2021 roku, to niedługo zostaną tam same boty.
